به وقت گرينويچ

تو یک کلمه شیرین بودی

greenwich-1 — Sat, 02 Jan 2010 05:47:18 GMT

من و یک عالمه کلمه که باد کرده روی دستم. نگفتمشان پیش خودم نگه داشتمشان. نه اینکه تحفه باشند و برای خودم حفظشان کرده باشم، نه؛ بی دلیل مانده پیشم. حالا دیگر نمی شود از دستشان راحت شد، راهی برای خرج کردنشان بلد نیستم. مانده اند تا با من زندگی کنند. باد کرده اند روی دستم. نمی دانم شاید این کلمات روزی به خاطرات و روزگارم چنگ زده اند و ماندگار شده اند. اما بی انصافیست اگر نگویم جدای این کلمات ، کلماتی شیرین هم دارم. کلماتی که دوست دارم حفظ کردنشان را. مثل کلمه تو! تو یک کلمه شیرین بودی که از میان جمله ها بیرونت کشیدم. کلمه عشق نه، عشق تلخ است. دوستی نه، شوق نه، دوستی گـَس است و شوق شور. تو مثل کلمه خیال، مثل خواب شیرین بودی. ماندگار شدی.

بیا شمعدانی بشود معنی قرار و بی قراری های ما

greenwich-1 — Mon, 07 Dec 2009 11:10:18 GMT

گلدان بلور شمعدانی، از ضربت کوچکی تَرَک خورد

بی آنکه صدایی آید از او، یک زخم عمیق جای لک خورد

آهسته و نرم، لکه ی زخم، هر روز خزید و پیش تر رفت

آهسته به گرد ظرف چرخید، وز گوشه کنار ظرف در رفت

عصاره ی گل چکیده کم کم.... با اینکه دگر شُدست بیجان

نومید ز زندگی اش کس نیست، آهسته شکسته است گلدان

با قلب شکسته از سرِ رحم، آنان که بدو علاقه مندند

گریَند به خاطرش نهانی، اما به رخ اش زنند لبخند

بر دوره ی ظرف، لکه ی زخم، آرام و یواش ره کشیده است

وز داخل؛ خشک گشته بوته، آب خنک اش به ته رسیده است

امروز دگر به چهره ی او، تاریکی مرگ، نقش بسته است

نازش نکنید تا بخوابد، دست اش نزنید او شکسته است

-سولی پرودم، شاعر فرانسوری-

"گلدان اکنون خالی است، مرا دوست بدار، گلدان گل می دهد"

greenwich-1 — Sat, 21 Nov 2009 10:15:18 GMT

به آنهایی که بلدند زندگی شان را خط کشی کنند ، به آنهایی که می فهمند چطوری دوستشان داری، به آنهایی که بلدند دوست داشتن را ،به آنهایی که بلدند آزار ندهند و آزار نبینند ، باید بگویی.

باید بگویی:« دوستت دارم!»

که گر دست دهد از خویش هم سازم جدا خود را

greenwich-1 — Tue, 20 Oct 2009 10:14:18 GMT

هر چه می نویسم پنداری دلم خوش نیست

و بیشتر آنچه در این روزها نبشتم همه

آن است که یقین ندانم که نبشتن بهتر است از نانبشتنش...

چون احوال عاشقان نویسم نشاید، چون احوال عاقلان نویسم نشاید،

و اگر هیچ ننویسم هم نشاید

و اگر گویم نشاید

و اگر خاموش گردم هم نشاید

و اگر این واگویم نشاید و اگر وانگویم هم نشاید...

رساله عشق؛ عین القضاة

برای دلاشوبه ی این روزهایت

greenwich-1 — Mon, 28 Sep 2009 06:59:18 GMT

دلم میخواهد به یک روستای دور برویم. با یک چمدان لباس سبک، با سِلِکشنی از آهنگهای جاده، یک پاکت از میوه هایی که عطرشان مستمان کند. کتابها و شعرهایی را باخودمان برداریم که تو بلند بلند بخوانی و من هم گوش دهم. پتوی چهارخانه مسافرتی که شبها یخ نکنیم، بی خبر ، بی دل آشوبه. بی هیچ تقویم و ساعتی حتی! این روزها را فراموش کنیم و زندگی را به خاطر بیاوریم. درست مثل همان منظره ای که برایم دیدنش را از نزدیک آرزو کردی. تصویر قشنگی میشه، نه؟

مردی با تیله های بسیار

greenwich-1 — Tue, 08 Sep 2009 09:12:18 GMT

چقدر دزدیدنِ نگاه

از چشمان تو لذت بخش است

گویی تیله ای

از چشمم به دلم می افتد

بانو

با مردی که تیله های بسیار دارد

می آیی؟

« کیکاوس یاکیده »

اهل حسادت است این ساز

greenwich-1 — Sun, 30 Aug 2009 07:08:18 GMT

«...سه تار ساز اختناق است، ویولون ساز دموکراسی. از بس صداش لاجون است، بغض فروخورده است انگار؛ طنین مخفی ترس و شیدایی. می گویند یک نفر شنونده برایش کم است، دو نفر زیاد. اما دیده بودم حوالی سه صبح که همه ی اشباح مدرنیته در خواب اند و دیگر نه صدای رفت و آمد ماشینی هست نه صدای دور و درهم کارخانه ای، چنان رسا می شود این صدا که باید خفه اش کنی از ترس همسایه. دیده بودم که اگر وسیله اش نکنی برای رونق دکانِ، رازهاش را پرده در پرده باز می کند بر تو، آخر، زن است این ساز (از پشت نگاهش کن، موهاش را بافته است انگار) و حساس است همانقدر که هر زنی، قهر می کند با تو. راه نمی دهد تو را به خودش اگر که نادیده بگیری اش. چقدر هم که اهل حسادت است این ساز!...»

از کتاب « وِردی که بَره ها می خوانند» رضا قاسمی

پُـررنگی خاطره ها

greenwich-1 — Mon, 24 Aug 2009 08:37:18 GMT

همه ی ما باید یک نیمکت خاطره دار داشته باشیم.

حیاط خلوتِ روحم، مخصوصِ ملاقاتهای خصوصی ست

greenwich-1 — Sun, 09 Aug 2009 06:13:18 GMT

همه آدم ها باید یک یواشکی داشته باشند؛ یه جای مخفی برای نگه داشتن چیزهای تقسیم نکردنی. چیزهایی را که نمی شود و اصلاً نبایـد با هر کسی که از راه می رسد تقسیم شان کرد. در گوشه قلبم فولدری دارم با فایلهای محرمانه. آن طور که دوستشان دارم در مخفی گاه نگاهشـان می دارم. همچنان حفظشان میـکنم حتـی اگر باعـث شود آدم مرموزی به نظر برسم. حواست هست که حالا نامِ تو، اصلی ترین فایل این فولدر است؟

*عنوان برگرفته از شعری از حافظ موسوی

به راه پُرستاره می کشانیم

greenwich-1 — Sun, 26 Jul 2009 08:04:18 GMT

« دوست داشتنت کودکی ست که بغل گرفتمش

آرامم می کند

شلوغ ترین میدان شهر است

پر از دوره گردهای غم

پر از شادی های کوچک زندگی

چراغانی شب است به دور گردن من

ملال جشن های عروسی ست

پولیور سفیدی ست که در یک روز سرد می پوشی

دوست داشتنت کودکی ست که در باغ می دود

تو را که دوست دارم زیباترین زن شهر

منـم

قدم بلند می شود

و مهربانی ام بی انتهاست »

زینب صابر