به وقت گرينويچ

پست هاي اخير :

• که گر دست دهد از خویش هم سازم جدا خود را
  برای دلاشوبه ی این روزهایت
  مردی با تیله های بسیار
  اهل حسادت است این ساز
  پُـررنگی خاطره ها
  حیاط خلوتِ روحم، مخصوصِ ملاقاتهای خصوصی ست
  به راه پُرستاره می کشانیم
  سبزه قبای خواب و خیال من!
  بنفش یا خاکستری؟
  بُهت
  

لينك هاي روز :

• يادداشت خواندني محسن مخملباف درخصوص انتخابات دهم رياست جمهوري
  بالاشم دیدیم پائین شم دیدیم!
  دانلود تصنیف"وطن" با صدای همایون شجریان
  چون دوست دشمن است شکایت کجا بَرَم؟
  پاریـس
  Silent Dance Party
  «کلاس درس» برنده نخل طلای کن
  مردم من دیروز کتاب دزدیدم!
  چقدر به وبلاگ معتادید؟
  یک تصویر زیبا
  آرشيو لينك ها
  

وب لينك :

• بلوتوس
  روشنا
  سونات تنهایی2
  پابرهنه تا ماه
  نیکیتاک
  سايه روشن
  چکاد
  مهتابی
  ترنم دلتنگی
  عشق برای تو
  آیدا در آینه
  شیدای کوچک
  دلتنگی های سپنتا
  دستی پُـر از بریده مهتاب
  پرهام کوچولو و مامانش
  من «خواب» را خواب دیدم
  عشق روزهای برفی
  نوشته های گمنام
  روزهای بی سر و ته
  وروجک
  یک فنجان قهوه
  کارگاه نمدمالی
  آدم آدمه دیگه ... یک happening
  اتاق آخر
  ساقی نامه
  دست نوشته های گورکن
  خونه غارت شده
  سیاه، سفید، خاکستــری
  نکیسا
  زخم عقل
  همه را دوست بدار
  خیالکده
  تمامی ذهن من
  میــرا
  سُـرخاب
  

پشتيباني :

 RSS 

بُهت

هرگز ندیده ای اگر،

بُهت گلوگیر ملتی نجیب را،

امروز و تا همیشه نگاه کن!

زین پس : علامت سوال هم،

کلام و سلام هم، کتاب هم،

سبزینه های برگ برگِ درخت هم،

تا نسل ها،

حیران و بی جواب، در بُهت می زی اند...

حسین پاکدل

نوشته شده در  چهارشنبه بیست و هفتم خرداد 1388ساعت   توسط مهرنوش  |